Blog

Οι Λαγκαδι(α)νοί κατέχουν το λαϊκό πανελλήνιο πιστοποιητικό που βεβαιώνει ότι και αυτοί «έχτισαν τον κόσμο». Τον ίδιον έπαινο ακούμε για τα φημισμένα μαστοροχώρια ανά την Ελλάδα, όπως για τους Δυτικομακεδόνες (Ζουπανιώτες) και Κονιτσιώτες (Πυρσογιαννίτες). Για τους τελευταίους αυτούς Ηπειρώτες χτίστες, Λαγκαδινοί μαστόροι έχουν να πουν καλά λόγια : «Αυτοί πήγαιναν για τη δόξα. Εμείς για το μεροδούλι!». Στην Πελοπόννησο είναι τώρα οι Λαγκαδινοί οι πιο ακουστοί.

Μέσα στα τρία χρόνια της δημιουργίας τους τα ΑΝΘΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ έχουν κατορθώσει να γίνουν ένας αναγνωρίσιμος πολιτιστικός φορέας, να έχουν μέλη από διάφορες περιοχές, να έχουν δημιουργήσει πυρήνες συνεργατών σε αρκετές πόλεις και χωριά της Πελοποννήσου και να έχουν κερδίσει το σεβασμό εξεχουσών προσωπικοτήτων αλλά και ευρύτερων κοινωνικών ομάδων. Δεν είναι σκοπός αυτού του άρθρου η αναλυτική αναφορά σε τομείς που δραστηριοποιηθήκαμε όπως η ανάδειξη λησμονημένων έργων των Λαγκαδινών μαστόρων, η πιστοποίηση άγνωστων έργων, η ταυτοποίηση σημαντικών λαϊκών αρχιτεκτόνων, η διάσωση πολύ σημαντικού αρχειακού υλικού που ήταν σε κατάσταση αποσύνθεσης, η πρωτοβουλία για την αξιοποίηση των μύλων του Ράπη κτλ. 

 Τα Λαγκάδια αναδείχτηκαν μάνα μαστοροσύνης βαθμιαία στη διάρκεια του 18ου αιώνα. Έκτοτε ανέδειξαν μαστόρους και εμπνευσμένους λαϊκούς αρχιτέκτονες. Θα προσπαθήσουμε να αποδειχτεί ότι τέτοιοι δημιουργικοί Λαγκαδινοί πρωτομαστόροι υπήρξαν οι νεωτεριστές οικοδόμοι όχι μόνο του ναού του Προδρόμου στα Λαγκάδια, αλλά και του κατά δύο έτη νεώτερου ναού του Αγιώργη της Στεμνίτσας.

 Όπως τα είχανε ειπωμένα και συμφωνημένα από το βράδυ, έτσι γενήκανε. Πρωί πρωί, ολόκληρο μπουλούκι, άνθρωποι και γαϊδούρια, αργοσαλεύουν από το ένα χωριό στο άλλο και ψάχνουνε για δουλειά. Μικρομερεμέτια που έκαναν σε ένα χωριό γρήγορα τέλειωσαν.

Δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων του “14”, μέρα ηλιόλουστη όταν αγνοώντας τις δυσμενείς προβλέψεις της ΕΜΥ για «επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα» ανηφορίσαμε για μια μικρή βόλτα στα όμορφα Μαγούλιανα, με τελικό προορισμό την ιστορική Λάστα.